Deze blog is opgetekend door een mede-reiziger van de studiereis Ubuntu, Leiderschap & Burgerschap. Een persoonlijke beleving die ik zeker de moeite waard vind om te delen. Uiteraard met toestemming van de schrijver:-)

In een kroeg in Khayelitsha kwam ik erachter hoe gevaarlijk aannames kunnen zijn. En al mijn klantcontacttrainingen om open vragen te stellen, was ik hier spontaan vergeten. Een kroeg noemen ze in deze sloppenwijk een ‘shebeen’. Met een paar golfplaten aan elkaar gezet, een zeil tegen de zon en regen, komt hier de buurt samen om zichzelf helemaal naar de tering te zuipen.
Met een groep Europeanen mochten we tijdens de rondleiding in deze township van Kaapstad ervaren hoe het in een kroeg is. We gaven een paar rondjes en waren beste vrienden van iedereen hier. Ik voelde mij vooral ongemakkelijk. Ik zag en beleefde de uitzichtloosheid van de dronken stamgasten.
Na de reis las ik dat Kaapstad op de 11e plek staat in 2019 van de meest gevaarlijke steden van de wereld. En dat Khayelitsha de derde gevaarlijkste sloppenwijk van de planeet is. Ik kon me mijn gevoel toen wel voorstellen om mezelf te teleporteren naar een veilige drinkkeet in de polders van het platteland van Nederland.
Het lukte me niet om vrolijk mee te dansen met de rest van de groep. Ik ging in een hoek zitten om alles in me op te kunnen nemen. Het leek echter alsof ik op een magnetische plek ging zitten. De ene na de andere dronken bewoner en shebeenhanger kwam op me af om een praatje te maken. Ze wilden me bedanken voor het bezoek.
Met een paar probeerde ik een praatje te maken. Ik vroeg naar hun naam. Het viel niet mee om te communiceren terwijl ze zwalkend van de alcohol nauwelijks meer recht uit hun ogen konden kijken. Eén van de bezoekers bleef maar rondhangen bij mij. Hij had een heel groot litteken over z’n voorhoofd die tussen zijn wenkbrauwen doorliep bij zijn rechteroog.
Zijn blik naar mij beviel mij totaal niet. Hij stelde zich voor als ‘Slayer’. Een toepasselijke naam voor iemand met zo’n litteken. Bij het uitspreken van zijn naam keek hij me nog indringender aan. Het was duidelijk dat ik zonder de groep meer uitleg had gekregen over de herkomst van zijn naam.
Om de spanning bij mezelf minder te maken, dacht ik er goed aan te doen om over voetbal te beginnen. Een kroeg, alcohol en veel mannen.. voetbal moet het overal wel goed doen. Hoewel we in Kaapstad waren, maakte ik de domme aanname dat iedereen wel voor Ajax Cape Town zou zijn. Ik vroeg aan hem hoe de voetbalclub het deed dit jaar. Zijn ogen spuwden vuur en hij helde achterover met zijn bovenlichaam.
De stilte duurde voor mij minuten, waarop hij mijn hand pakte en weer stevig begon te schudden. Als een Trump trok hij me naar zich toe. En fluisterde in mijn oor dat hij voor de Kaiser Chiefs was. Hij vroeg of ik met hem mee wilde lopen. Hij wilde met me praten. Het voelde alsof ik midden in het clubhouse van Feyenoord keihard Ajax had lopen roepen.
Ons bezoek was op dat moment gelukkig voorbij. De groep liep zingend naar de touringcar. Slayer werd onrustig en probeerde nog een paar keer mij te bewegen om met hem mee te lopen. “Just for a moment, I want to talk to you. Come.” Ik ging naast de lokale communitymoeder staan om mij iets veiliger te voelen. Mij was verzekerd dat door haar aanwezigheid er niks kon gebeuren met de groep.
Als je een dronken man met een litteken over z’n voorhoofd tegenkomt in een krakkemikkige Shebeen in één van de gevaarlijkste wijken van de aarde, vergeet niet om open vragen te blijven stellen. Bijvoorbeeld: Wat is uw favoriete sportclub?
In mijn achterhoofd bleef een andere vraag ook rondhangen. Een verpleegster vertelde mij aan het begin van de middag, toen ze hoorde dat we naar de kroeg gingen: Alcohol is een groot probleem hier. ‘Every night someone dies or gets hurt badly after alcohol. Be careful’. Hebben wij na onze rondjes een bijdrage gegeven aan een meer gelukkige buurt? Of hebben wij met de extra rondjes moorden op ons geweten? Een gefrustreerde dronken Slayer is wat ik in ieder geval heb achtergelaten.